Ka marrëdhënie që nuk kanë funksionuar për një kohë të gjatë, por pavarësisht kësaj shumë zgjedhin të qëndrojnë ende.
Qëndrojnë edhe kur nuk janë të lumtur, kur heshtjet flasin më shumë se fjalët, kur ndihen më të vetmuar brenda një përqafimi sesa jashtë tij. Ata qëndrojnë dhe i thonë vetes se janë duke e bërë këtë nga dashuria, për fëmijët, nga frika se mos fillojnë nga e para.
Por shpesh nuk është asnjë nga këto arsye. Ata qëndrojmë sepse në mënyrë të pavetëdijshme shpresojmë të rregullojmë diçka që është prishur shumë kohë më parë.
Dinamika e së kaluarës ndikon në dinamikën e së tashmes
Secili prej nesh sjell në marrëdhëniet tona si të rritur dinamikën që kemi përjetuar si fëmijë në familjet tona, si na donin dhe si i shihnim prindërit tanë të donin njëri- tjetrin.
Ne qëndrojmë edhe kur ndihemi të padukshëm, edhe kur çdo diskutim shndërrohet në një luftë të ftohtë, edhe kur respekti është humbur gjatë rrugës. Ne qëndrojmë sepse nëse do të largoheshim, do të na duhej të përballeshim me dështimin e përpjekjes sonë për t’u shëruar.