Më 8 shtator 2026, me rastin e Ditës së Pavarësisë së Maqedonisë së Veriut, do të hapet përkohësisht vendkalimi kufitar ndërmjet fshatit Ogut në Maqedoninë e Veriut dhe Kalovës në Serbi.
Vendkalimi do të jetë i hapur vetëm për këmbësorë, nga ora 09:00 deri në 23:30.
Është lajm i mirë që banorëve të këtyre zonave u mundësohet të kalojnë kufirin dhe të ruajnë lidhjet mes tyre. Por pikërisht ky vendim ngre një tjetër pyetje: pse e njëjta mundësi nuk u ofrohet edhe banorëve të Llojanit dhe Miratocit?
Llojani dhe Miratoci janë dy vendbanime kufitare me mijëra banorë dhe rreth 2.000 shtëpi. Për vite me radhë, banorët e tyre përballen me një kufi që nuk ndan vetëm dy shtete, por edhe familje, miqësi dhe lidhje të vjetra ndërmjet njerëzve në të dyja anët.
Nëse është e mundur që për një festë kombëtare të hapet përkohësisht një vendkalim kufitar në Ogut–Kalovë, pse kjo nuk mund të bëhet edhe në Llojan–Miratoc?
Dhe pyetja shkon edhe më tej: pse ky vendkalim nuk hapet as për raste të veçanta dhe as si zgjidhje e përhershme?
Banorët e Llojanit dhe Miratocit nuk kërkojnë privilegj. Kërkojnë barazi.
Ata kërkojnë të njëjtin trajtim, të njëjtat mundësi dhe të drejtën për të pasur komunikim më të lehtë me njerëzit dhe familjet në anën tjetër të kufirit.
Pse për disa hapet kufiri, ndërsa për Llojanin dhe Miratocin ai mbetet i mbyllur?
A është kjo vetëm çështje administrative? A ka arsye politike? Apo ekzistojnë edhe arsye të tjera për të cilat institucionet nuk kanë dhënë deri tani një shpjegim publik?
Kjo është një pyetje që kërkon përgjigje.
Institucionet e Maqedonisë së Veriut dhe të Serbisë duhet t’u shpjegojnë qartë qytetarëve:
Pse hapet vendkalimi Ogut–Kalovë, ndërsa Llojani–Miratoci vazhdojnë të mbeten të ndara nga një kufi i mbyllur?
Kufijtë duhet të shërbejnë për të rregulluar komunikimin mes shteteve, jo për t’i ndarë njerëzit që kanë jetuar me dekada krah për krah.
Llojani dhe Miratoci nuk kërkojnë asgjë më shumë se atë që u takon: barazi, respekt dhe një vendkalim kufitar që u shërben qytetarëve.