Shkruan: Afrim Tanallari
Mund të ndryshojë Evropa.
Mund të ndryshojë Ballkani.
Mund të ndryshojë Kushtetuta.
Mund të ndryshojnë kufijtë e ambicieve politike në gjithë kontinentin.
Vetëm shqiptari në Maqedoninë e Veriut duhet të qëndrojë politikisht i konservuar në kavanozin e vitit 2001.
Sepse, na thonë, “kemi Marrëveshjen e Ohrit”.
Shumë mirë.
Po pas M.Ohrit, çfarë kemi?
Kjo pyetje duket se shkakton alergji në një pjesë të politikës shqiptare.
Komb me kalkulator në dor
Për 25 vjet na kanë mësuar ta shohim veten përmes përqindjeve.
20 për qind.
25 për qind.
Përfaqësim adekuat.
Përfaqësim i drejtë.
Edhe pak këtu.
Edhe dy drejtorë atje.
Edhe tre administratorë diku tjetër.
Dhe pastaj konferencë për shtyp për “fitore historike”.
Në këtë ritëm, së shpejti do të na duhet Ministria e Kalkulatorit.
Sepse politika shqiptare është bërë aq e varur nga matematika demografike, sa ndonjëherë duket sikur ekzistenca jonë politike varet nga Excel-i.
Sikur shtetformësia të ishte ofertë në supermarket.
“Mblidhni 20 për qind dhe fitoni të drejtën e përdorimit të gjuhës.”
Nëse jemi mbi një përqindje të caktuar ekzistojmë.
Njëzet e pesë vjet pas Marrëveshjes së Ohrit, politika shqiptare në Maqedoninë e Veriut ende sillet sikur historia ka ndaluar në vitin 2001.
Çdo gusht nxirret Marrëveshja nga vitrina, i hiqet pluhuri, organizohet ndonjë panel, thuhen disa fjalë të mëdha për “arritjen historike”, bëhen fotografitë dhe pastaj dokumenti kthehet në raft deri në përvjetorin tjetër.
Dhe kështu prej 25 vjetësh.
Sikur shqiptarët të kishin nënshkruar jo një kompromis politik, por fundin e historisë së tyre politike.
Sikur në Ohër(Shkup) të ishte vendosur: deri këtu mund të ëndërroni.
Më tej ju lutemi mos shqetësoni rendin kushtetues.
Ishte kompromisi që kërkonte momenti historik. Ndali konfliktin, hapi institucione dhe krijoi mekanizma për përfaqësim dhe përdorim më të gjerë të gjuhës.
Këto janë arritje që askush serioz nuk duhet t’i mohojë.
Urojw qw gjenerata studentore tw ndryshoj dicka!/Televizioni News